Let’s get personal #1

Naast de normale beauty-, fashion- of lifestylegerelateerde post, komt er vandaag ook een personal post online. Deze is speciaal voor Charlotte, een meisje dat ik nog nooit ontmoet had en met wie ik toevallig aan de praat raakte (hoera voor scheurende boodschaptasjes 😉 ). We wonen heel dicht bij elkaar maar hadden elkaar nog nooit ontmoet. Goed, het gesprek kwam toevallig op online vriendschappen en daar wil ik het vandaag even over hebben.

Een tijdje geleden was ik lid van zo’n online vriendschapsgroepje op facebook. Jarenlang (ja echt 2-3 jaar) deelden we lief en leed met elkaar. Ik voelde me soms het groentje, al was ik de op een na jongste, maar ik was de enige die nog school liep, thuis woonde, geen inkomen had,… Alles verliep goed en we begonnen zelfs te daten, zo’n 20 vrouwen bij elkaar dat geeft nogal wat geklets en gesnater! Sowieso ga je die personen als je familie zien, je stuurt kaartjes, je ligt woelend in je bed als je je mee zorgen maakt met een van de vriendinnen, je stuurt al eens een sms’je of opbeurend facebookberichtje. Als het slecht ging op stage of als ik ruzie had met mijn ouders/broer/vriend/… ging ik naar de groep, ik postte het en daar was mijn klankbord. Ook de goeie, leuke en vrolijke dingen werden gedeeld natuurlijk: zwangerschappen, geboortes, verlovingen, toffe jobaanbiedingen, het rapport van de zonen en dochters,… Dat maakte ons zo’n sterke groep…

Image

Tot het uiteen begon te vallen, of toch voor mij. Sommige leden vertrokken, anderen voelden zich half verplicht om te vertrekken. De sfeer was anders, al kon ik er mijn vinger niet op leggen. In privéberichten werd geroddeld, op dates waar er maar een paar aanwezig waren, gebeurde er ook heel wat,… In elke facebookgroep heb je een groepje dat heel vaak post, een middengroep en een stillere groep die zich wat op de achtergrond houdt. Zo ook in dit vriendengroepje. Dat heb ik zelfs in mijn reallife-vriendengroepjes, no big deal… Maar daar werd ook op gepraat. Nu moet je weten, ik heb een hekel aan roddelen en daar had ik het dus heel moeilijk mee. De groep die voor mij mijn online familie geworden was, was voor mij aan het afbrokkelen. Dat gebeurde niet alleen door het roddelen, maar nu, maanden later kan ik er nog steeds mijn vinger niet precies op leggen. Maandenlang slikte ik mijn frustraties en zorgen rond de groep in, ik scrollde over bepaalde posts zonder ze te lezen en deed me vrolijker voor dan ik was. Buiten de groep had ik het ontzettend druk met stages, die zowel heel goed als barslecht verliepen, slaapproblemen en zorgen rond een bepaald iemand. Waren dat de druppels? Ik weet het niet maar iemand van die vriendengroep die me heel nauw stond, zei van ‘vertel dan gewoon over je zorgen rond de groep IN de groep.’ WORST. ADVISE. EVER. Meteen toen ik het postte, barstte de hel los.

Image

Er werd vanalles aangegrepen dat compleet los stond van mijn gevoel, er werden mij dingen verweten en dat allemaal omdat ik een wrang gevoel had dat ik niet helemaal kon duiden. Er werd mij gevraagd om met mijn vinger te wijzen naar zij die mij dat gevoel zouden bezorgen, maar dat weigerde ik. Ze konden boos op en teleurgesteld zijn in mij maar ik wijs nooit, nee nooit, met mijn vinger naar iemand. Plus, waren we niet allemaal verantwoordelijk voor dat gevoel van mij? And so it happened… ik probeerde het nog te lijmen maar wat in duizenden stukken kapot gevallen is, valt niet meer te maken.Twee dagen lang was ik zelf kapot, ik had nood aan vrienden, aan steun, aan een knuffel en een lief woord. Maar wat doe je als de groep vrienden waar je anders naartoe gaat met al je problemen, juist de oorzaak is van je problemen?

Ik werd gelukkig opgevangen door mijn real life goeie vrienden, mijn naamgenootje Jana nam me mee de stad in, knuffelde, liet me mijn haar blauw chalken en zorgde voor buikpijn…van het lachen. Thuis gekomen probeerde ik het nogmaals, de wonden wat zalven, maar daar werd het nog slechter van. Nog meer verwijten, ik werd uitgemaakt voor bitch, ik werd egoïstisch en schijnheilig genoemd. En ik viel zelf in duizend stukjes uiteen. De vriendinnen waar ik jaren alles mee deelde, waar ik zelf altijd voor klaarstond met goeie bedoelingen, goedbedoelde raad en een lief woordje, lieten me vallen. Zo leek het voor mij toen. ‘Amai, mooie vriendinnen zijn dat. Ze kennen je helemaal niet! Als er één rondloopt die niet kan faken dan ben jij het!’, riep BoyfriendLief uit. Zelfs hij was woedend op mijn online vriendengroepje en hij is niet vlug kwaad te maken. Er was maar één oplossing leek me: uit de groep stappen. So I did.

Image

Een weekje lang was het serieus afkicken, soms denken van ‘ow dit moet ik vertellen aan hen’ en mijn wonden likken. Maar hoe gaat het nu, twee maand later, met me? Héél goed eigenlijk. Achteraf gezien zijn er veel misverstanden geweest in die drie dagen van geruzie. Miscommunicatie is makkelijk via internet, misschien had ik de telefoon moeten nemen om alles uit te leggen. Maar dan nog, ik denk niet dat de reacties zoveel anders geweest zouden zijn. Sommigen hebben mij enorm gekwetst in hun uitspraken en verwijten, die schrapte ik meteen van mijn vriendenlijst. Ik had hen ook gekwetst door eerst te zeggen hoe ik me voelde in de groep en door daarna, als ze me iets verweten, mij koel op te stellen. Can’t help it, als ik héél erg gekwetst ben dan doe ik koeler. Anderen kregen een tweede kans, maar een paar weken nadat ik uit de groep gestapt was, was er een misverstand (de zoveelste in een rij) en werd ik aangevallen via andere social media. Dus die gingen er ook uit. Ik heb er nu nog een aantal als vriend, en ook al zeggen we niet zo heel veel meer tegen elkaar, ik blijf ze zien als vrienden. Niet meer zo’n hele goeie als eerst, maar ze zijn en blijven mijn vrienden.

Natuurlijk heb ik er een paar die echt goeie vriendinnen zijn gebleven en waar ik wel mee chat, vaak reageer op posts of foto’s en waar ik nog een kaartje naar stuur. Zij zijn degenen die me tijdens die drie dagen vol geruzie zijn blijven steunen, die me zeiden dat boosheid iemand dingen kan laten zeggen die ze niet menen,… Toen ik uit de groep stapte was het bij hen ook duidelijk dat ze even een ‘wat nu-gevoel’ hadden. Maar ook zij zijn er nu grotendeels bovenop hoor haha ;).

Image

Ik voel me goed in mijn vel, sterk, en besef dat ik gegroeid ben door die groep maar ook door die ruzie. Het deed me beseffen dat ik me soms ouder voelde dan ik eigenlijk ben. Ik vond de leeftijdsverschillen toen geen probleem, maar nu denk ik dat het misschien wel bijgedragen heeft tot mijn wrang gevoel. Ik heb ook veel meer tijd en eerlijk is eerlijk, ik mis de ‘groep’ niet meer. Natuurlijk wel een paar individuen en op sommige momenten om iets te delen maar echt die vriendengroep in zijn geheel? Nop dat niet. Ik heb nu een paar andere vriendschappen met leeftijdgenoten, ik ben zelfstandiger (gezien ik niet meer naar de groep ren om te horen hoe ik nu precies een bleke was moet draaien of pasta moet koken) en ik kan een tijdje zonder laptop nu haha!

Dus Charlotte, als je dit leest, dan snap je wel welke raad ik aan jou wil geven… Maar ook aan anderen, want er zijn vast en zeker nog andere vriendschapsgroepen op facebook waar het wel eens misgaat. Gelijk wat je zal kiezen, het zal nooit meer worden als voorheen. Of ik wou dat ik alles terugdraaien kon? Goh, tuurlijk, maar zou ik er beter van zijn geworden als ik mijn mond had gehouden en mij steeds minder en minder goed in die groep gevoeld zou hebben? Nee, dat denk ik niet. Ik zou wel nog even gewacht hebben en die ene haar advies niet opgevolgd hebben en me dan later misschien anders uitgedrukt hebben en niet gereageerd hebben op alle kwetsende woorden die gevallen zijn. Ik ben die groep vriendinnen dankbaar, stuk voor stuk, voor alle mooie momenten, alle steun en virtuele knuffel. Zij hebben er mede voor gezorgd dat ik sta waar ik sta en ben wie ik nu ben. Maar het is goed zo, als ik ze real life tegen het lijf loop ooit, hoop ik dat ze mij met een even grote glimlach als de mijne zullen terugbegroeten. En de paar die zijn overgebleven als goeie vriendinnen, die zie ik binnenkort wel weer real life. Want after all, real life is much better dan die virtuele toestanden.

xoxo Jane

Advertenties

4 gedachten over “Let’s get personal #1

    • Ja, tot dat besef ben ik toen gekomen. En het is inderdaad jammer van de manier waarop het gebeurd is, maar ook daar heb ik weer een aantal dingen uit geleerd ;-).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: